Секој петок е нова можност. Одлучив моите викенди да не бидат обични. Наместо да бидат исти, секој петок ќе го претворам во „Одиме? Одиме!“ – Мини филм со љубов, истражување, мириси на нови места и спонтани средби.
Маврово? Тишина што лекува. Утро во дрвена куќа со звукот на езеро. Магла што се крева над кафето. Прошетка што лечи повеќе од терапија. Diners дискретно стои зад мене – рати, сигурност, поддршка. Без размислување.
Следниот викенд ме носи во Вевчани – каде водата тече низ легенди, а традицијата се чувствува во секое ќоше. Јадам локално, купувам рачно изработени сувенири, и секаде – Diners. Како сопатник што не зборува, ама знаеш дека е тука кога треба.
А потоа – Кратово. Мостови што ги паметам од школските екскурзии, ама сега ги гледам со други очи. Камени кули, стари сенки и кафе под дрвја што паметат времиња. Полн резервоар, ручек со поглед и спокој – Diners, како и секогаш, ја прави секоја станица полесна.
Есента се ближи, ама јас не застанувам. Секој викенд ме враќа на старата добра мапа. Понекогаш таму каде што сум била, ама не вака. До местата каде што сум била, ама не вака. До соништата што чекаа само малку време и добра организација. Понекогаш таму каде што отсекогаш сум сакала да одам. И секогаш со Diners. За резервации. За гориво. За ручек. За мигови.
Македонија е мојата сцена. Јас сум главниот лик. Diners е камерата. И секој викенд – ново поглавје. Ново „одиме“. Ново „сега“. Нова причина да се вљубиш уште еднаш во својата земја.
Извор: Webmind редакција
